20 september 2018
Home Verhalen van veteranen “Ik wil anderen helpen met mijn uitzendervaringen”

“Ik wil anderen helpen met mijn uitzendervaringen”

De wereld een beetje mooier maken, daarvoor zet Machteld Bots-Bottinga (44) zich in. Met de verkoop van zelfgemaakte ‘gemankeerde’ poppetjes en de beklimming van de Kilimanjaro begin volgend jaar, wil de militair jurist en Irakveteraan oorlogskinderen helpen. Daarmee wil ze ook voor anderen een ‘haakje’ zijn waaraan ze zich kunnen vasthouden. “‘Be the reason someone smiles today’, las ik laatst. Dát is wat ik wil!”

Rond een vuurkorf in Zuid-Irak vierde Machteld tijdens haar uitzending in 2003 haar 30e verjaardag. Veel tijd om er uitgebreid bij stil te staan had ze niet: tijdens haar vier en een halve maanden durende verblijf werd ze volledig in beslag genomen door haar taak als militair jurist om de commandant van de battlegroup, waaraan zij was toegevoegd, gevraagd en ongevraagd te adviseren. Ze was betrokken bij de afwikkeling van schietincidenten en het aanhouden van Irakese burgers wanneer deze een dreiging vormden voor de coalitietroepen. Zo was ze ook betrokken bij de afhandeling van de aanslag in As Samawah waarbij een Nederlandse collega om het leven kwam en een andere collega gewond raakte.

Dat had veel impact op me. Als jurist moet je toezien dat de regels van het oorlogsrecht onder alle omstandigheden correct worden uitgevoerd. Ook al druist dat in tegen primaire menselijke emoties die je op zo’n moment kunt voelen.

Zichtbaar en onzichtbaar getekend

Ruim vijftien jaar later werkt Machteld nog altijd voor Defensie, tegenwoordig op de Kromhoutkazerne in Utrecht. Haar ervaringen tijdens en na haar uitzending stimuleren haar zich in te zetten voor anderen. Vorig jaar werd bij Machteld naar aanleiding van haar uitzending naar Irak PTSS vastgesteld. Tijdens haar behandeling kreeg ze de opdracht te leren ontspannen. “Geïnspireerd door mijn militaire uitrusting begon ik op een gegeven moment met oude lapjes te fröbelen. Ik maakte poppetjes, met één armpje, één oogje of een half beentje. Onbewust, zo kwamen ze er gewoon uit. Allemaal van restmateriaal. ‘Dit is waar ik nu inzit’, realiseerde ik me.”

Na een uitzending kom je anders terug, minder perfect. Getekend door het leven, zichtbaar en minder zichtbaar.

“Ik las over de Kili-Challenge van War Child en bedacht me: daar wil ik me graag voor inzetten. En toen ging het opeens snel. Een collega bestelde 100 poppetjes. Ik maakte een hele serie voor een schoolklas, verkocht ze op de Nederlandse Veteranendag en op de naschoolse opvang van mijn kinderen. Inmiddels heb ik meer dan 450 poppetjes, die ik ‘Machie’s’ noem, gemaakt. In alle vormen, maten en kleurtjes. Ik ben een perfectionist. Maar de poppetjes zijn niet perfect. Ik leerde: ‘Ik kan ook helpen en waardevol zijn als ik niet perfect ben’.”

Kili-Challenge

Met stevige mentale en fysieke begeleiding in haar broekzak, gaf Machteld zich op voor de Kili-Challenge. 26 januari 2019 gaat het gebeuren: in tien dagen de hoogste berg van Afrika beklimmen. Via een actiepagina en de verkoop van de Machie’s zamelt ze geld in voor War Child. Haar streefbedrag is € 5.895, een euro voor elke hoogtemeter.
“Op de kazerne train ik twee keer per week onder begeleiding van een sportinstructeur op kracht, mijn core (rompstabiliteit) en vooral op mijn benen, die het het zwaarst te verduren krijgen. Ik loop hard en fiets veel.” Ze is enorm gedreven.

Het verhaal van collega-militair Erik Krikke was voor mij een haak om me aan vast te houden tijdens een moeilijke periode, hoe mooi is het om zelf zo’n haak te kunnen zijn voor anderen?

De bergexpeditie bestaat uit twee teams die vertrekken op 16 en 26 januari 2019. Er kunnen nog expeditieleden bij. Voor Defensiecollega’s een mooie uitdaging.

Omdat wij vaak doorgaan waar anderen stoppen. En omdat wij de keerzijde zien van wat oorlog doet met mensen in uitzendgebieden.

Ervaring doorgeven

Machteld wil anderen graag helpen met haar ervaringen.

Wat bij mij overheerst is enorme dankbaarheid. Dat ik goed begeleid ben tijdens mijn behandeltraject, dat ik in Nederland leef waar het veilig is.

“Ik wil doorgeven waar ik zelf zoveel aan heb gehad. Laatst zag ik een poster met de tekst ‘Be the reason someone smiles today’, dát is wat ik wil!”

“Een van mijn therapeuten vroeg terecht: ‘Wat als je de top niet haalt?’ Dat zou ik vroeger heel erg hebben gevonden. Maar nu niet meer. Andere dingen zijn een stuk belangrijker. Ik heb al veel geleerd van dit traject. Als ik het nu niet haal, dan misschien een andere keer.”

De oorlogskinderen merken het niet, als je de top niet haalt. Wel als ze niet geholpen worden.

“Als ik met een zak geld onderaan die berg sta, is mijn doel geslaagd.”

Meedoen aan de Kili-Challenge 2019? Geef je op via de website van War Child.

Machteld steunen? Ga naar haar persoonlijke actiepagina.