Home » Nieuws » Majoor Marco Kroon verzorgt Preek van de leek 27 november 2017

Onder de noemer “Preek van de leek” beklom op zondagmiddag 26 november een ongewone spreker de kansel in de Haagse Kloosterkerk: Ridder der Militaire Willems-Orde, Majoor Marco Kroon. De dienst werd ingeleid door Jan Tom Schneider, die in het dagelijks leven Coördinator Geestelijke Verzorging is bij het Veteraneninstituut.

Aan het slot van zijn preek voert Marco Kroon zijn oma ten tonele. Ze speelt de hoofdrol in een anekdote die veel zegt over de manier waarop Kroon het geloof beleeft. “We stonden midden in de woestijn in Afghanistan”, vertelt hij,

het was pikdonker en we wachtten voor een bevoorrading op een helikopter. Vanuit het niets verschijnt opeens mijn oma. Ze was allang overleden, toch zie ik haar duidelijk voor me en ze zegt me dat ik niet op de goede plek sta, dat ik verderop moet gaan staan. Ik snapte er niets van, maar heb toch maar naar haar geluisterd en met z’n allen zijn we ergens anders gaan staan. Uiteindelijk is de helikopter exact op de plek waar we stonden neergestort. Mijn oma heeft dus m’n leven gered. Dat is toch niet te bevatten? Daarom geloof ik dat er meer is in het leven.

Erik Krikke

Twee dagen heeft hij gewerkt aan de boodschap die hij zijn gehoor wilde meegeven. Niet alleen de inhoud, maar ook de vorm had daarbij zijn aandacht.  “Verwacht van mij geen stijve bedoening”, zo lichtte hij de opzet van zijn dienst toe. “Orgelspel hoeft van mij niet zo nodig. Daarom heb ik Erik Krikke met zijn band The 7even Bridges gevraagd om de dienst op te luisteren.” Net als Kroon heeft Erik Krikke gediend in Afghanistan. Zijn ervaringen heeft hij verwerkt in de muzikale voorstelling ‘Operatie geslaagd’, waarvan enkele hoogtepunten voor en na de preek ten gehore werden gebracht.

David en Goliath

Inhoudelijk ontleende Kroon zijn boodschap aan het Bijbelverhaal van David en Goliath, zoals verwoord in het eerste boek van Samuel. “Daar was ik als kleine jongen al van onder de indruk”, lichtte Kroon die keuze toe.

Voor mij gaat het verhaal over de kracht van de underdog. Zelf ben ik ook het liefst de underdog, want dan heb je niets te verliezen en kun je alleen maar winnen.

De steun die David tijdens zijn strijd met Goliath ondervond van God, vertaalde Kroon voor zichzelf naar meer aardse proporties.

In het heetst van de strijd ontleende ik kracht aan mijn maten, aan mijn kameraden. Langzaam maar zeker is onvoorwaardelijke vriendschap uitgegroeid tot mijn geloof. Tot een houvast dat niet tastbaar is, maar dat me wel het vertrouwen gaf dat we konden winnen, ook al waren we de underdog.

Taliban

Hoewel christelijk opgevoed, erkende Kroon vanaf de kansel zonder omwegen dat hij nooit naar de kerk gaat. “Maar de christelijke waarden en normen heb ik nooit verloochend”, voegde hij daaraan toe. “Integendeel, daar ben ik trots op.” In zijn preek schetste Kroon de rol die het geloof in zijn leven tot dusver heeft gespeeld. Daaruit kwam het beeld naar voren dat hijzelf nooit het geloof actief heeft opgezocht, maar dat er in zijn leven veel momenten zijn geweest dat het geloof zich ondubbelzinnig aan hem aandiende. Tijdens missies, in gevaarlijke oorlogssituaties, gaan mensen plotseling geloven, zo heeft Kroon ervaren.

In 2006 dreigden we in Afghanistan overlopen te worden door de Taliban. Het leek een uitzichtloze situatie. Toen ging iedereen bidden, zelfs de grootste heiden. En ook ik. Dan telt God plotseling wel. Dat was een moment dat ik hem nodig had. En het heeft me geholpen.

Medaillon

“Gelovig durf ik mezelf niet te noemen, maar sinds mijn eerste missie in 1999 is mijn kijk op het geloof wel veranderd, ik sta er meer open voor”, schetste voorganger Kroon de ontwikkeling die hij heeft doorgemaakt. “Hoe vaker ik op uitzending ben geweest, hoe minder ongelovig ik ben geworden.” Geloof is voor hem alles dat houvast geeft of steun biedt.

Ik ben tijdens mijn missies allerlei geloven tegengekomen. Een goed geloof of een fout geloof bestaat voor mij niet. Ik zal niemand om zijn geloof veroordelen. Wanneer iemand er kracht en vertrouwen aan ontleent is het wat mij betreft prima.

Vanuit die onbevangen houding vat Kroon het geloof breed op. Wat anderen ervaren als bijgeloof is voor hem een serieuze aangelegenheid. Vanaf de preekstoel toonde hij de attributen die hem tijdens de missies hebben vergezeld: een medaillon die hij van zijn opa heeft gekregen en een knutselwerkje dat zijn zoon speciaal voor hem heeft gemaakt. “Het is maar een stukje plastic, maar ik ontleen daar kracht aan. Dat is voor mij het belangrijkste van geloof: het maakt je sterker en geeft je zelfvertrouwen. Dat kan kameraadschap zijn, maar ook een voorwerp met een speciale betekenis.” De lijfspreuk die Marco Kroon sinds jaar en dag hanteert sluit daar naadloos bij en vormt dan ook een passend slot van zijn preek. “Wat sterk is uit innerlijke overtuiging faalt nooit”, gaf hij de aanwezigen ter afsluiting mee.

Warm applaus

Dat de preek hem ondanks zijn onervarenheid met het reilen en zeilen in de kerk goed was afgegaan bleek uit het warme applaus dat hem na afloop van de goedgevulde kerk ten deel viel. Zelf keek hij er ook met voldoening op terug.

Het was leuk om te doen, ik had het gevoel dat mijn verhaal wel aankwam. Mijn preek was misschien niet zo serieus als ze gewend zijn, maar gelukkig stonden ze daar wel voor open.