Home » Nieuws » Kolonel b.d. Leendert Schreuders overleden 16 juni 2017

Op maandag 12 juni jongstleden overleed op 94-jarige leeftijd kolonel b.d. Leendert Schreuders. Schreuders was vooral bekend als bestuurslid van de Vereniging van Oud Korea Strijders (VOKS). Hij was vanaf de oprichting in 1977 secretaris en na het overlijden van generaal-majoor b.d. Gerrit Nicolaas Tack in 2007 voorzitter en secretaris. De vereniging zet zich in voor belangenbehartiging van Nederlandse veteranen (en hun nabestaanden) die in Korea hebben gevochten. Samen met zijn vrouw Eileen vormde Schreuders lange tijd de redactie van het contactorgaan VOX-VOKS. Na een harde val besloot hij in 2010 af te treden als bestuurslid.

Lange carrière

Tijdens de bezetting mocht hij de Handelsschool in Wageningen afmaken, maar daarna moest hij zich melden voor de Arbeitseinsatz, gedwongen tewerkstelling in Duitsland. Dat zag Schreuders niet zitten, dus dook hij onder. Hij sloot zich aan bij het verzet en trad in september 1944 toe tot de Binnenlandse Strijdkrachten. Voor hem begon toen een lange militaire carrière, die hij in 1977 afsloot als commandant van de Koninklijke Militaire School in Weert. In 1967 werd hij benoemd tot Ridder in de orde van Oranje Nassau met de zwaarden. In 1981 werd hij bevorderd tot officier in dezelfde orde.

In juli 1945 meldde hij zich aan als oorlogsvrijwilliger (OVW’er) voor de bevrijding van Nederlands-Indië dat door Japan was bezet. Na een korte opleiding in het Nederlandse opleidingskamp in Wolverhampton werd hij geplaatst bij een Britse eenheid in Chester. Toen hij een Britse drill sergeant-majoor een groepje Nederlandse rekruten hoorde uitkafferen, riep hij tegen hem: “If you do that again, I kill you!” Gelukkig kon de majoor hem overtuigen dat het uitfoeteren van groentjes een Britse gewoonte was. In Engeland ontmoette hij Eileen Dunn, die zijn echtgenote werd en hem drie zonen en drie dochters schonk.

Hinderlaag

Schreuders viel op en in april 1946 keerde hij terug naar Nederland voor een opleiding tot reserveofficier. In december 1947 vertrok hij als reserve tweede luitenant van het 2e Regiment Infanterie naar Nederlands-Indië. Hij diende anderhalf jaar op Sumatra en daarna een half jaar op Java. Voor een actie op 24 januari 1948 kreeg hij de Bronzen Leeuw. Met zijn patrouille raakte hij in een hinderlaag, waarbij zijn brenschutter direct dodelijk werd getroffen. Hij gaf het bevel tot een stormaanval, maar zijn patrouille volgde zijn bevel niet op en bleef in dekking. Hij nam zelf de brenmitrailleur over en stormde vurend naar voren waarbij hij enkele vijanden buiten gevecht stelde. Nadat hij het magazijn van de bren had leeggeschoten, rende hij terug om een gevulde brenhouder van zijn gesneuvelde brenschutter te pakken om daarna opnieuw – zonder zijn nog steeds in dekking liggende patrouille – in zijn eentje de vijand aan te vallen. Die sloeg op de vlucht met achterlating van twee gesneuvelden en enkele gewonden.

‘Mijn vrouw wist dat mijn hart bij het leger lag’

Na een korte tijd in de burgermaatschappij, meldde hij zich aan voor de VN-missie in Korea. “Leuk vond mijn vrouw dat niet, maar ze wist wel dat mijn hart eigenlijk bij het leger lag.” Schreuders behoorde tot de eerste groep van 637 militairen die deel uitmaakten van het Nederlands Detachement Verenigde Naties (NDVN). Hij vocht met het NDVN in Hoengsong, Wonju en op Heuvel 325. Hij was belast met de flankbeveiliging van Heuvel 325. Zijn eenheid hoorde lawaai uit een nabijgelegen spoorwegtunnel. Schreuders liet mitrailleurs op de tunnel richtten. Maar vlak voordat hij het bevel vuren gaf, kreeg hij het gevoel dat er iets niet klopte. In zijn eentje ging hij polshoogte nemen en ontdekte hij in de tunnel een grote groep vluchtelingen uit een dorp in de buurt. “Hoewel ik de leiding had, is het achteraf van mij een stommiteit geweest om op eigen houtje in die tunnel te gaan kijken.” Maar hij was blij dat hij zo stom was, want anders had hij een bloedbad aangericht. “Dat zou mij mijn hele leven zijn bijgebleven…” Over zijn Korea-ervaringen heeft Schreuders in december 2000, op het Korea-symposium op het Veteraneninstituut (Vi) in Doorn, een interessante lezing gegeven. Zijn voordracht is als artikel opgenomen in de eerste Vi-publicatie Vechten, verbeelden en verwerken. Nederland en zijn Korea-veteranen. Korea vond hij een geslaagde missie: “Onze inzet is zinvol geweest. Zuid-Korea is inderdaad door ons geholpen. Het is een welvarend land, een land dat goed op zichzelf kan passen.”