Home » Nieuws » Jonge veteraan regelt veteranenspeld voor 93-jarige Indiëganger 10 mei 2017

Op woensdag 3 mei speldde majoor Wemes Indiëveteraan Hendriks de ‘draaginsigne veteranen’ op. Zijn vrouw ontving uit handen van burgemeester Loohuis van Hoogeveen de ‘zilveren roos’ als blijk van waardering voor het thuisfront. Afghanistanveteraan Marloes Woltjer kwam meneer Hendriks ‘op het spoor’ en organiseerde deze bijzondere uitreiking.

De 31-jarige Woltjer diende 11 jaar bij de Koninklijke Landmacht. In die tijd is ze drie keer op uitzending naar Afghanistan geweest. Op kamp Holland was ze verantwoordelijk voor de distributie van aangekomen goederen voor de diverse eenheden. Vooral haar eerste uitzending, in 2009, heeft de nodige impact gehad. Op 6 april 2009 sloeg een RPG op het kamp in, waarbij Azdin Chadli om het leven kwam en diverse militairen gewond raakten. Woltjer:

Dat was op mijn verjaardag. Op het moment dat het gebeurde, rond 17:45, stond ik net taart te snijden. Ongeveer 200 meter afstand van de plek waar de raket insloeg. Volgens mijn dagelijkse routine, zou ik eigenlijk op dat moment op 50 meter afstand van de plek van de aanslag zijn, wat mogelijk veel grotere gevolgen gehad zou hebben.

Flinke klap

Woltjer heeft er psychisch een flinke klap van gehad. Tot op vandaag viert ze haar verjaardag niet meer, omdat ze rond die datum weer wordt geconfronteerd met dat moment. Behalve deze gebeurtenis, heeft ze volgens eigen zeggen een ‘gave tijd’ in Afghanistan gehad.

Het was iets heel aparts. Ik had het niet willen missen en je wordt er zeker sterker van. In mijn huidige werk, als verzorgende, merk ik dat die ervaringen mij helpen. Ik ben in staat om vanuit een helikopterview te werken en loop daardoor vaak een paar stappen voor.

Herkenning

Na 11 jaar verliet Woltjer de Koninklijke Landmacht en sinds 1 maart van dit jaar werkt ze in Hoogeveen als verzorgende. Zodoende kwam ze in gesprek met meneer Hendriks. “Toen ik vertelde dat ik bij de landmacht had gewerkt, kwam hij ook met zijn verhaal”, vertelt Woltjer.

Ik vind het heel bijzonder om een veteraan als meneer Hendriks te mogen meemaken. Ik merkte ook dat het hem goed deed om over zijn missie te praten. Dat heb ik zelf ook. In die zin vinden we een stuk herkenning in elkaar.

Het fiere eendje

Hendriks diende ruim twee jaar en tien maanden in voormalig Nederlands-Indië bij 4 1 RI ( 4e bataljon 1e Regiment Infanterie). Ook wel de ‘palmbomendivisie’ genoemd. Zijn eenheid had als bijnaam ‘het fiere eendje’. 26 mei 1947 vertrok hij met de boot richting Palendam in Zuid Sumatra. Hij was onder meer verantwoordelijk voor de radioverbindingen van zijn eenheid.

Emotioneel

Nog altijd ligt Hendriks ’s nachts wakker door zijn ervaringen in Indonesië. Bij Woltjer vond hij herkenning en kon hij zijn verhaal kwijt. Het feit dat hij er met een ‘lotgenoot’ over kan praten doet hem goed. Toen Woltjer erachter kwam dat Hendriks nog niet eerder een draaginsigne veteranen  had ontvangen, stuurde ze een berichtje naar het Veteraneninstituut en regelde de uitreiking daarvan. In aanwezigheid van familie, genodigden en enkele militairen van de Johan Willem Frisokazerne ontving Hendrik zichtbaar geëmotioneerd zijn veteranenspeld.

Bekijk ook de reportage van RTV Drenthe.
(Bron foto’s: Regio Hoogeveen)