Home » Nieuws » Deze studenten kregen een 10 voor een documentaire over hun Indië-opa’s 15 mei 2018

Ze kregen het ultieme cijfer voor hun documentaire ‘De verzwegen oorlog’: studenten Communicatie Paula Duursma, Maike Boeijenga, Sterre Telman, Leanne van der Hoeven en Chris Hoksbergen. Een gesprek met één van de studenten van de Hanze Hogeschool, Paula Duursma.

“Mijn opa was oorlogsvrijwilliger en ging als korporaal met de 7 Decemberdivisie naar Indië. Hij is in 2011 overleden op 87-jarige leeftijd. Ik was toen hij leefde te jong om met hem over Indië te praten. Hij heeft mijn vader wel eens wat verteld, maar veel liet hij er niet over los,” vertelt Paula.

Ze kregen van de Hanzehogeschool een lijst met onderwerpen waarover ze in groepjes een documentaire konden maken. Paula: “Mijn groepsgenoten en ik bleken allemaal een link met Indië te hebben: sommige opa’s waren daar opgegroeid, anderen hadden net als ik een opa die daar als militair was geweest. Om de film echt te mogen maken, was een motivatiebrief nodig. Wij beschreven daarin onze persoonlijke passie voor dit onderwerp: nieuwsgierigheid naar de verhalen van onze eigen grootouders. En dat heeft gewerkt: wij mochten de film maken.”

Naar Indonesië

“We hebben het bewust dicht bij onszelf gehouden als derde generatie en zitten daarom zelf ook in de film. Daarnaast hebben we twee veteranen in beeld gebracht die altijd gezwegen hebben. Zij zijn allebei in de negentig en vonden dat het verhaal nu maar eens gedeeld moest worden. En we hebben Ronald Nijboer geïnterviewd, die het boek ‘Tabé Java, tabé Indië’ heeft geschreven over de belevenissen van zijn opa.” Er is ook een historicus uit Indonesië aan het woord in de film, daarvoor zijn de studenten naar Indonesië gegaan. “We wilden weten hoe men vanuit Indonesisch perspectief naar die tijd kijkt. Het was erg tof om daar te zijn, het gaf een gek gevoel om te bedenken dat onze opa’s daar jaren geleden ook liepen. Niets leek meer op de foto’s die zij ons lieten zien van vroeger.”

“De veteranen vonden het spannend om hun verhaal te doen. Ze gaven aan dat toen ze thuiskwamen iedereen alleen leuke dingen wilden horen: hoe de natuur was, of er mooie stranden waren. Details over de oorlog wilde niemand weten in 1950. Het was geen oorlog die Nederland gewonnen had, geen fijn verhaal. Maar deze mannen wilden nu toch wel dat hun verhaal – het échte verhaal – doorgegeven werd en niet verloren zou gaan. Ze vonden het mooi dat wij als studenten nu geïnteresseerd zijn in wat zij te vertellen hadden over die periode.”

Premièreavond op school

Tijdens het onderzoek kwamen Paula en haar groepsgenoten al in contact gekomen met het KITLV in Leiden. “Zo zijn we in contact gekomen met Ab, één van de veteranen in de film. Een andere veteraan wordt geïnterviewd door zijn kleinzoon Jurrien. Voor de premièreavond op school nodigden wij de familie van deze veteraan uit. Ze vonden het resultaat prachtig en we kregen veel goede reacties. Na die avond hebben we nóg een avond gehouden, voor de mensen die niet bij de première konden zijn. We kregen een tien. Ik was zelf echt trots op het eindresultaat en ik denk dat onze opa’s ook wel trots op ons waren geweest, eerlijk gezegd.”

Bekijk hier een stukje uit de documentaire: